Stupeur! Un nouveau départ!!

Depuis le départ du président déchu Zine el Abidine Ben Ali, la scène politique tunisienne vit un chamboulement structurel et idéologique sans précédent. Toutes les orientations idéologiques et politiques ont pullulé dans un rythme effréné, et ce, des fois, à l’encontre du CPP (Code des Partis Politiques).

La question qui turlupine tout un chacun concernerait les garanties que l’état pourrait donner au peuple tunisien, tant lors du mandat temporaire du gouvernement de transition que pour la phase constitutive qui suivra les élections de l’assemblée constituante prévues pour le 24 juillet prochain.

Les appréhensions ne concernent pas uniquement l’aspect politique et législatif de la deuxième république tunisienne, mais principalement l’approche religieuse modérée et libérale et tous les acquis concrétisés depuis plus d’un demi-siècle tels que la sécularisation des institutions de l’état, la mise en place du CSP (Code du Statut Personnel) et surtout l’interdiction de la formation d’un parti politique sur une idéologie religieuse, sans pour autant occulter l’identité arabo-musulmane, garantie par la constitution Tunisienne en instaurant l’Islam comme religion d’état.

Comme l’esprit révolutionnaire avait imposé la suspension de la constitution et l’arrêt de l’effectivité des codes législatifs obsolètes, nous avons vécu l’apparition de trois partis à tendance religieuse, Ennahdha, Ettahrir et El wifak.

Dans le sillage, les voix se sont élevées de partout, on en a vu ceux qui se sont indignés et qui condamnent fermement ce flagrant retour en arrière et cette grande menace pour les libertés personnelles qui ont été le moteur principal de la révolution, mais, dans l’autre camp, il y avait ceux qui se sont félicités de cette nouvelle tendance qui vient animer la scène politique Tunisienne et garantir une liberté politique accrue.

Dans tout cela, il faudrait tout d’abord donner une définition pratique et précise sur tout ce qui est appellation et terminologie et dont l’incompréhension et l’amalgames risquent de créer d’autres conflits et provoquer d’autres divisions au sein d’une société tunisienne fragile et indécise.

Tout d’abord, quelles sont les trois alternatives qui s’offrent aux tunisiens pour l’avenir ? Un état totalement laïque, un état islamique ou alors un système séculier.

L’état Laïque :
La laïcité impose une neutralité religieuse absolue des lois, des institutions et des structures de l’état, et donc, l’écartement total de la mention religieuse de la constitution  ainsi qu’une séparation rigoureuse entre la gestion des affaires publiques et le domaine des activités à caractère privé.

L’état Islamique :
Une république ou un état islamique est un système où le droit musulman s’applique d’une manière subjective et totale. Non seulement  la pratique de l’islam comme religion d’État mais comme source législative et pouvoir exécutif. La république islamiste tend à appliquer totalement la charia comme constituions univoque et supérieure à toute autre loi humaine ou convention internationale.

L’état Séculier :
Pour ce qui est du système séculier, le principe de base garantit que la religion ne doit pas avoir, ni chercher à avoir, de pouvoir politique ou législatif, et ce, sans pour autant instaurer une séparation définitive entre l’état et la religion. L’état pourrait donc garder ses institutions religieuses, garantir le droit et la liberté au culte et continuer à financer et encadrer la pratique religieuse pour une ou la totalité des cultes pratiqués dans le pays.

Laïcité et sécularisme : l’impasse…
Les deux doctrines se rejoignent sur la garantie d’une liberté de culte sur le plan personnel et privé et l’émancipation de la religion se manifeste et est opérée selon une logique de sécularisation, moins conflictuelle que la logique de laïcisation, plutôt radicale et subjective.

Selon un petit sondage effectué auprès d’un échantillon plus ou moins représentatif de la population tunisienne, on trouve que la majorité opterait plus pour une logique de sécularisation et non de laïcisation de l’institution gouvernante. On pourrait donc penser à placer la religion sous la tutelle et le contrôle restrictif d’une constitution et n’appliquer la charia qu’en partie selon le contexte et uniquement pour une décision personnelle et privée tels que l’héritage, le mariage, les transactions financières etc. tout en garantissant une alternative légale et institutionnalisée.

Le parfait exemple serait d’opter pour un modèle britannique ou danois, ou l’état est lié à l’église en contribuant financièrement à son fonctionnement. Les hommes de l’église relèvent de la juridiction d’une institution de l’état, sont formés dans l’université publique et sont rémunérés comme fonctionnaires et officiers d’état civil. Parallèlement, les autres religions et confessions sont officiellement reconnues,  leur existence est garantie par la loi ou la constitution mais elles ne sont pas financées.

يا سيدي مانيش باش نطول عليكم برشة

توة كنت ماشي نعمل دولاشة و نطل على وليدات الحومة القدم و على الأقل آش تبقى منهم ياخي صارت فازة رجعتني نجري باش نحكيها

يا سيدي بن سيدي أنا خاج مالدار و نسكر فالباب و نسمع صوت مرا تقول : « غطي راسك إحشم من عم الراجل » والله ما رديتش بالي مالأول أما آش تحب تعمل؟ طبيعة مشومة

غزرت, ويا ليتني ما غزرت. الطفلة إلي كان لازمها تغطي شعرها خاطرني أنا متعدي عمرها ما يفوتش الثمنية سنين إذا أنا عملتلها سوم. والله ماني عارف وين ماشية بينا هالحكاية و وين آخرتها

يا ناس راهو ما يجيش. يا ناس راهو عيب. يا ناس راهو حرام زقوم. توة ماشي في بالهم عملو آفار و دخلوها لدين  الإسلام و ريزرفاولها بلاصة بروميار لوج في فردوس الجنان؟ راهي الطفلة مازالت ما تفهم والو. تشوف في صحابها و أندادها يلعبو و شايخين و في حوايج الصيف لا على بالهم لا بسخانة لا بعورات يستروها

والله غاضتني الطفلة مسكينة, تي راهم باش يهبلوها و يعقدوها و يقصولها تسكرة ألي سامبل إلى سبيطار الرازي بمنوبة المناضلة

عيب يا ناس راهو ماهوش نور خارج منها أما غل و نقمة

خدمو مخاخكم شوية

لا حول و لا قوة إلا بالله

الله لا تربح من كان سبب و على راسهم قناة إقرأ و أمثالها

الناس الكل  ظاهرلي تعرف عمار الي عمل العاربال404 متاعو

والله أش باش نقلكم راهو المقص والجلم في طبيعتنا كتوانسة و كعرب و كبشر

ملي واحد يتولد و هو عايش في محيط إجتماعي و سياسي و إقتصادي شعاره’ كلنا مع المقص’ وراني مانيش قاعد نلقالو في أعذار على خاطر أنا ملي صغير والوالد ربي يفظلو و يطول في عمرو عاطينا الحرية فالتعبير عالرأي و كنا نحاولو نتناقشو في كل المسائل الي تخصنا جميعا ولا كل واحد وحدو

بآختصار كنت ديما نلقا روحي في وضعيات محرجة شوية وقت الي نخرج مالنطاق العائلي الضيق و ندخل فالنطاق الموسع و خاصة من شيرة عايلت الوالدة ربي يحفظها ولا فالنطاق المدرسي والإجتماعي

كنت نتنعت بجميع الألفاظ المربوطة بالسياق هذا والي تمشي من « جلطام » إلى  » ما يقدرش » و « ما يحشمش » و « ما يخافش » و « مقوش » ( جاية ماليسارية) إلى أخره مالنعوت الي جاية من سجل الرقابة الذاتية والثقافة الترهيبية

من قدر بوك, إحشم على روحك, أش مدخلك, كول وآسكت, إطلع شد بيتك, ولا عندك فم و تتكلم, ما أصح رقعتك و هات من هاك اللاوي

مخ الهدرة, كبرت نلقى روحي مبهم فالإنتاج المحلي المبني عالرهبة والترهيب والطرايح  واليزي والفك علينا والآش مدخلك و دخلنا و هو أكبر منك و برشة حاجات الي تخصيك و تخليك تنحي ضميرك و تحطو فالقجر قبل ما تخرج تقابل المجتمع (كليت طرايح كيف الناس الكل أما على بلابزي و فصعاتي موش على أفكاري و آرائي و كلامي)

يعني مالمنطلق هذا ممكن باش نفهمو إلي سي عمار إلي في آخر حلقة طلع إسمو ‘العاطي’ و كنيتو ‘الواطي’ و بما يعبر عنو بالفرنسية

ATI -  décadence

يعني أنا من رايي أنو نحاولو نداويو و نعالجو مصدر العلة موش نكتفيو بتغطية و تغطية العوارض

باش نشدو العاطي نعتيوه طريحة ولا نحطوه فالحبس ولا حتى نحطولو سكوتش على فمو ماهوش باش يحل المشكل

لازمنا نخممو باش نتعرضو لفكر جماعي سائد متربي عالسياسة الردعية والوصاية و محو مبدأ المسؤولية

خاطر كان ناخذو الوقت باش نحللو نتائج الكبت والقمع نلقاوها تأدي إلى تصرفات كيما متع سي عاشور ناجي ولا زادا كيما متع الناس الأخرين مالطرف الآخر في أول فرصة تجي في يدهم بصيص من الحرية

هاذي هي الأشياء الي حقها تتراقب و تتحجب خاطر الدنيا موش مسيبة و نحبو ولا نكرهو فاقد الشيئ لا يعطيه

نتصورهم الجماعة هاذم يقولو الكلام هذا في مواقف إجتماعية مفتوحة خارجة عن النطاق التدويني؟ صعيب ياسر

التدوين والنقاش يدخل في مجال المواطنة المسؤولة و ماذا بيا كل واحد زادا يراجع شوية روحو

يسقط العاطي الواطي و يسقط التطرف الفكري الغير مسؤول

و باش نتمكنو مالتقدم لازمنا نرجعو للقديم و نعتبرو منو

بما أنه اليوم تم إختياره ليكون مناسبة لحملة أو لدعوة أو لحركة جماعية إختار باعثوها أن يكون محواها و موضوعها الدفاع عن الدين الإسلامي الحنيف والرسول النبي محمد صلى الله عليه و سلم
بعدما تبين أنه بعض  باعثي هته الحملة هم من أنذل و أحقر الخلق و أتحمل في كلامي هذا مسؤولياتي كاملة
فهل لداع كاذب مفتر و يفتقد لأبسط الصفات التي يدعو إليها الإسلام مصداقية تجعله مقنعا بما فيه الكفاية
أنا كنت لأقول و أن أدعو للتدوين ضد التطرف و ضد هؤلاء الذين يقتلون و يفجرون و يسرقون و يغتصبون و يروعون بآسم الإسلام
وليس ذلك قصرا على الإسلام فحسب بل هو موجود عند كل الأديان والطرق والملل
الدين في حد ذاته لا يستحق لمن يدافع عنه
الدين صورة و كلمة الإله فكيف يسمح بعض الضعاف والناقصين من عباد الله أن يعينو أنفسهم حماة الحمى والدين
كيف يتجرئ عبد حقير أن يحاجج و يتكلم في كلام الله دون أن يكون قد أثبت تقواه و أن تتم تزكيته من طرف أعلام وعلماء الشريعة والفقه والدين؟
الدنيا موش مسودة و ماهاش سود وجهك و ولي فحام
الدين أخلاق و قيم قبل أن يكون عباداتا
أول الأخلاق هو الإحترام
الدين ليس في حاجة لمن يدافع عنه أو يقاتل من أجله
هيهات ذاك الزمان الذي ينشر بيه الإسلام على حد السيف قد ولى وآندثر
اليوم هناك ماهو أهم و ما هو أهم
وآخر حاجة نحب نقولها هي راهو الدين تابع الحريات الشخصية و حد فالدنيا هاذي ما عندو الحق باش يدخل في شكون نعبد و إلا كيفاش نطبق و إلا علاش نعمل في كالحاجة وإلا علاش ما نعملش درا شنوة
راهو أي إنسان يستعمل هعايا المنطق هذا وإلا يدخل فيها منطلق ديني راهو نعتبرو دخلي و تدخلي في حرمتي و حريتي الشخصية و راني لساني طويل و منطقي عادم وفمي أبخر كيف القمة
بجاه ربي يا جماعة
من فضلكم ترووا قبل الكلام و قبل التهجم على الناس
كل حر في بيته أو في مدونته و كل من أراد التفاعل ما عليه إلا التحلي بآداب و أساليب الحوار
وأعيدها لثالث مرة : الي عندو دبارة يديرها في عشاه

العباد إلي شوهو الإسلام و بآسمو يسفكو فالدم مآلهم الجنة؟
أنا يا سيدي ماذا بيا نسكر و نشيخ و ما نسب حد و ما نضر حد و ما نقتل حد
ما ذا بيا نغزر لأخلاق عبد و تصرفاتو, دينو ما يهمنيش فيه

وكيما يقولو فالستاد

شوفو الصحافة

مجهود يذكر فيشكر

لا تيئس أعد الكرة مرة أخرى