Stupeur! Un nouveau départ!!

طال غيابي على هالبلوغ المحنون و مش من قلة المواضيع الي شاغلتني و لا من قلة الوقت أما الحق شوية تقصير مني زاد عليه برشة فدة مالحالة الي وصلتلها البلوغوزمارة. لا عاد عندك ما تقرى و لا عاد ثمة ناس تفهمك و تشهيك باش تتواصل معاها, إيه قلت فيها حت و عملت بكلام الشيخ العفريت كيف قال : لشكون تحرقس يا مرت الأعمى؟

اليوم نلقى روحي عندي شوية وقت و شوية وسع بال, قلت برة خلى نشد هاك المغبون و ننفخ فيه من روحي.

الحكاية و ما فيها أنو ثمة بعض الأشخاص, و لا داعي في ذكر الأسماء, مغرومين برشة بصنعة الي ما عندو صنعة, و بما أنهم فاضين شغل و ضربهم القلق, إختارو مهنة حارزة الحمام مع كل إحترامي لمهنتهم. و عملو مالتقلقيل و دقان الحنك هواية.

اليوم دونك, باش نحكيلكم على مشتلة مالمشاتل هاذم, و بما أني أنا كنت رايض على روحي و وصلني الطش من غير سابق إعلام, قررت باش نحل المخبل في كبة و نحكي, من غير ما نسمي والفهيم بالغمزة.

سي وخينا عامل من محلو ملتقى الأحباب و عامل مالأنترنات مصيدة للكليونات, جايبها لوغة ضامر و لسان مسيب و هداري عزايز ناس بكري الي تحكي مالحزاو اللوطة. عادة رمى الصحبة على شلة نساء و ولات لمات و عشويات و عشاوات و سهريات, صحيبنا لا يزي يفكتر و دولابو داير و ربي يعينو مادامو لقى سهمو من لحية الدغف و كمل قاعد يتصنت في حكايات هاذي و خنار هاذي و هات من هاك اللاوي أما المشكلة إلي حكاياتك, تنجم تكون متأكد أنها باش توصل للناس الكل.

السيد أسرع مالفايس بوك و من تويتر. تقعد معاه عشية, تجيك أخبار الدنيا والدين الكل, و بالتفصيل الممل. من هاك اللي طلعتلها حبة في بزولتها لالأخرى الي تخون في رويجلها حتى لين نوصلو للي راجلها عندو مرض الأكابر (الوبنة) والغريبة فين, الكلهم صحابو و يحبهم أما مساكن يسخفوه.

عاد منهم مرة, سي صحيبنا سمع الي وحدة مالقروبيز متاعو عندها بيا قرابة, و بما أني كانت عندي سمعة متع واحد زاني و نتمنيك ياسر على بنات الناس كايني نشد فيهم بالسيف ولا صغيرات يرضعو في صوابعهم, جا  سيدي عنتر راكب جوادو و شايل سيفو باش ينقذ الخرفان الضالة من براثن الذئب الشرير. حكالها على تاريخي و مغامراتي الي ما خبيتهاش على أهل الثقة و زاد فوحها بما أنو ما لقاش بيها وين خاطر بالطبيعة السيد لازم يخرج ضحية و مليع مني.  مع العلم أنو كان يقلي أنو صاحبي, و جا في سهرية نظمتها أنا قبل ما نسافر و تقابلنا في بعض السهريات والمناسبات و كان يسلم عليا بالبوس. قمة الدعارة.

الي صحيبنا ما فيبلوش بيه أني قد ماني مسالم و متملح و بايعها بلفتة قد ماني, حاشاكم مالسو, خرى ياسر و ما نعدل على حد. والي يركب عالبهيم, يحمل بصو. إذا, و بالموصل, ننصح سي وخينا باش يرد بالو و يحترم نفسو و نعلمو أني باش نبدى نفرح بيه فالأوساط المعنية. خاطر المعلومات الي عندي شاهدين عليها ناس من أهل الثقة.

ماذا بيا زادة ننصح الناس الي عرفوه شكون باش يردو بالهم آش يحكيولو و آش يحكيو قدامو. و مالإخر, أحكي للقحبة و ما تحكيش لولدها.

Pour clore le sujet et pour  lancer un petit message à ceux qui ne comprennent pas ou qui ne lisent pas l’arabe, sachez qu’une pute est respectable et qu’une langue de pute ne peut qu’être méprisable.

Les oiseaux se cachent pour mourir et les lâches le font pour médire.

A bon entendeur, salut.

ما كنت يوما لأعود, رأيت أياما تمر, مرور الجشع
محملة بوقع مصم, وقع نعيق الغربان و صراخ الثكالى
انغمست, اختفيت وحاولت الهروب, ما لقيت جدواها بقدر ما حملت عبئها
طارت الأيام كما تطير أوراق الشجر في الخريف و خلفت ورائها هزالا وعراء
حل الشتاء و أزاحت رياحه أياما و بقايا جروح عالقة في نفس تحتضر
حل الشتاء و غسلت أمطاره ترابا ظننته بورا لا يضنى حياتا و أخضر
مر الشتاء و ملئ دره ذاك الغصن اليابس فطلت براعم أوراق جديدة
كأن الرماد لا يقتل نارا بقيت تتحامل و بهبوب ريح نفخ فيها ألسنة
بحال الموت تأتي على الجسد تنخره و تبقى ذاكرة الروح فالأذهان
كأن الشتاء بومض برقه و بهزيم رعده أيقظ ذاكرة ربيع خلى
نظرت إلى أفق كان كاحمرار لهب يشق زرقة سماء و ماء
احترقت و أحسست, كأني تنفست, لقد عدت إلى الواقع ثم همت
لم أصدق ما رأيت, لم أعبأ بألم ما أحسست ثم تبسمت و وقفت
ضمني دفئ خلدت لذته راسخة في مخيلتي و قد كنت فقدت أمل لقائه
انطلقت نوتة ثم تبعتها أخرى وأخرى و توالت ثم تعاودت وتوالدت
رنت جرس نخوة و سكرت, سكرت من قطر خمر عذب كالريق
ألحان الحياة ملأت أذني كما يملئ نديمي كأس راح بلون الشفق
هل ربيع فغمر أعيادا و مرت بلا صدى وكأن سحره اختطفني
جاءت منقذتي و جمعت أشلاء روح مبعثرة و نفخت فيها
نفخت فيها جديدا من جديد بات عيدا خير عيد وأبدت وأقبلت
حملتنا الأوتار والشذى على ساحل بحر تؤمه ربوة تنادي
طرحنا جسدينا فوق رمل حارق و همنا في خيال الوصل
وصل بات ينادي روحين نفس واحدة تجمعهم لتجمعهم
ورقصنا على نغم موسيقى تحملنا إلى مطلق يراودنا

Que faire lorsqu’on se sent tellement frustré et tellement incapable de faire changer les choses ? Que faire lorsqu’on n’a pas vraiment le choix ? Eh ben certaines personnes puisent dans le plus profond de leur inconscient pour pouvoir surmonter toute cette frustration, et la créativité, aussi banale soit-elle nous permet de nous sentir mieux, ou du moins, pouvoir trouver une certaine forme de compensation.

Feu mon oncle, qu’il repose en paix, avait trouve une parade à sa manière, un moyen de refouler toute sa haine et son dégout d’un système et d’un régime en faillite.

Un chat, un animal domestique docile et fidele à son maitre, pouvait permettre à mon oncle de dépasser et de refouler toute cette frustration. Comment cela aurait-il pu être possible, c’est tout simple, un simple nom et le tour est joué.

Il était tout malade et tout maigrichon quand mon oncle l’avait retrouvé dans la rue, il l’avait ramené à la maison et s’en était occupé pour en faire son compagnon et son psy.

Le chat servait parfois de ballon de football, de sac de frappe, de vide colère et de tête à claques, mais servait aussi de copain, de compagnon, de confident et de source de tendresse.

Mon oncle est mort, mais le chat est toujours là, certains diraient que le chat se sent beaucoup mieux, mais je vous garantit que non, depuis que son maitre nous a quitté, la petite bête a repris sa place et occupe sa chaise et on dirait qu’elle ne fait que le pleurer. Ceci dit, depuis qu’il a occupé la chaise in ne voulait plus la quitter que pour aller faire ses besoins, dans le jardin pas loin.

Bien que d’autres chats vinrent après lui, aucun d’entre eux ne pouvait hériter de la place privilégiée et de la position du premier qui était, jusqu’à la fin, le préféré de son maitre.

Mon oncle nous a quitté à l’âge de 74 ans et le chat avait hérité de la chaise. Qui sait quand est-ce qu’un autre animal viendra le remplacer.

Assabaa, السابع, sur son trône

PS1 – Les faites relatés dans cette note sont rééls et véridiques.

PS2 – En cherchant la définition du terme ‘refoulement’ dans le dictionnaire, voilà ce que j’ai trouvé : Refoulement – Lorsque la conscience ne peut accepter certaines pulsions, certains désirs, nous vivons un conflit entre le principe de plaisir et le principe de réalité, entre la satisfaction et l’interdit. Une stratégie de défense se met alors en place, qui fait passer ces “indésirables” dans l’inconscient, en les effaçant même de la mémoire. Ils sont cependant toujours actifs et deviennent les moteurs cachés d’actes ou de comportements, qui substitueront au plaisir interdit un dérivé acceptable. On voit dans ces refoulements, que la psychanalyse s’emploie à rendre conscients, les causes de névroses, d’inadaptations, de conduites faussées ou ratées.

Pour un peu parodier le moribond du grand Jacques Brel, je me suis permis d’écrire ce petit pastiche.

pour ceux qui ne connaissent pas la chanson, je vous invite à la découvrir :

Adieu ramadan, je t’aimais bien
Adieu ramadan je t’aimais bien tu sais
On a chanté les mêmes briks,
On a chanté les mêmes chorbas,
On a chanté les mêmes gâteaux.
Adieu ramadan je vais manger,
C’est dur de jeûner tout le temps tu sais?
Mais je pars au café, la paix dans l’âme,
Vu que t’était aussi long que l’ennui
Je sais que tu prendras soin de mon âme

Je veux qu’on rie, je veux qu’on danse, je veux qu’on s’amuse comme des fous.
Je veux qu’on rie, je veux qu’on chante, comme si que j’avais bu comme un trou.

Adieu ramadan, je ne t’aimais pas bien
Adieu ramadan, je ne t’aimais pas bien tu sais
Je m’en réjouis que tu partes aujourd’hui
Bien que je sais que tu nous reviendras
Et même aussi longtemps qu’on vivra
Adieu ramadan je vais me souler
C’est dur de tenir et résister tu sais
Mais je pars au bar, la joie dans l’âme
Vu que t’était sec comme du vin blanc.
Je sais que tu prendras soin de mon âme

Je veux qu’on rie, je veux qu’on danse, je veux qu’on s’amuse comme des fous.
Je veux qu’on rie, je veux qu’on chante, comme si que j’avais bu comme un trou.

Vingt-sept ans déjà, entre le 16 septembre 1982 et le 16 septembre 2009 vingt-sept ans sont passés et la mémoire de ce massacre engendre la même peine et la même frustration.

Pour que ces martyrs ne soient pas oubliés et pour que ce crime ne reste pas impuni, chacun de nous doit absolument remémorer et commémorer cette date qui est restée marquée dans la mémoire d’un enfant qui revoit encore les images de ces tas de cadavres et ces corps déchiquetés et entassés.

Toutes ces images indélébiles du carnage de Sabra et Chatila me reviennent à l’esprit et un cri de rage et de haine restera à tout jamais retenu face a cette injustice.

Pour tous ceux qui s’en rappellent et tous ceux qui doivent s’en rappeler, voici un chef d’œuvre de Ness El Ghiwane, Sabra we Chatila

يا عالم فيك القتلة جائزة

ياعالم فيك الحقرة فائزة

ألمحو دموع الصبيان دايزة

فيك يتعلمو الحزانة

في الريوس اليتامة

بلا موس و بلا ماء

شلة كلاب يا عالم

يا عالم فيك القتلة جائزة

—-*****—-

الدنيا سكتت, الأعداء دارت ما بغات

الدنيا سكتت, صهيون دارت ما بغات

صبرة و شاتيلا, المجزرة الكبيرة

و أطفالك تذبحت, شيوخ و عيالات